دیشب تا صبح بیدار بودم.... علتش هم تو بودی و بس

با اینکه تو رختخوابم دراز کشیده بودم اماخواب از چشمام فرار کرده بود. اون سردرد عجیب گذشته بازم سراغم اومده بود.... می خواستم گریه کنم اما نتونستم.... ناچار به نور مهتاب که از پنجره به اتاق تابیده بود خیره شدم.... هنوزم حرفای خواهرم تو گوشم می پیچید.

تو که پسر خوبی بودی... چرا اینقدر تغییر کردی...؟؟؟؟ چرا همیشه تو خودتی...؟؟؟ مثل گذشته ها شاد نیستی....! اون کیه که شب و روز بهش فکر میکنی......؟؟؟؟ چرا داری خودت رو گم میکنی...؟؟

منم فقط گفتم : تنهام بزار لطفا .

دلم مثل یه تیکه سنگ، سنگین شده بود.... حس میکردم که حتی نفس کشیدن هم برام دشواره... به خودم و گذشتم فکر میکردم ، گذشته ای که مثل یه دفتر خاطرات توی دلم جا گرفته بود ، گذشته ای که سراسر درد و غم بود  . از خودم بدم اومد... حس کردم یه گناهکارم که گناهش دوست داشتن یه طرفه ست.... گناهکاری که خودش داره خودش رو مجازات میکنه.... اونم به بدترین شکل ممکن

یادمه اون وقتا تو باشهامت پیش اومدی و خواستی تا رابطه مون یه رنگ دیگه بگیره، و با آشنایی زیباتر بشه، نتونستم بهت بگم نه......... گفتم باشه و قبول کردم .

- وقتی که از برف گفتی و زیباییش، تو رو و احساس پاکت رو ستودم

- وقتی از آرزوهات گفتی و امیدهای دور و درازت، با اشک های پاک برات دعا کردم

- وقتی غم توی چشمای نازت خونه کرد، دلم بیقرار شد

- وقتی از شادی حرف میزدی، همه خنده هامو یکجا بهت تقدیم میکردم

- وقتی بیدار بودی، بیدار می موندم و وقتی که می خوابیدی واست لالایی از احساس می خوندم

اما هنوزم در کنارتم عزیزم... هنوزم خسته تر از گذشته، با غم ها و شادی های وجود نازنینت، همراهم و برات می میرم، شاید باور نکنی.........اره تو همیشه به من میگفتی شوخی نکن..........! اما من هیچ وقت احساسم رو با شوخی بهت تقدیم نکردم و نمی کنم.......... هنوزم دیدن چهره نازنینت بزرگترین آرزوی زندگیمه.... و شریک شدن توی مشکلاتت زیباترین رویا و دعای پاک من همیشه و همه جا همراهته.... چه تو در کنارم و با من باشی و چه منو رها کنی.............

عزیزم.... من یه دفتر خاطرات دارم که گوشه گوشه ورقه هاش به اسم قشنگ تو مزین شده،تاریخ تولد اون دفتر خاطرات، تاریخی هست که کلبه رنگ و رو رفته چشمام به نور چشمای قشنگت منور شد، شاید یه روزی تونستی اون دفتر رو بخونی، اخه تو صاحبش هستی و بس........ الان چهره قشنگت روبرومه و داره بهم میخنده.... نمیدونم کجایی و به چی فکر میکنی. میدونم که به من فکر نمیکنی.... من کوچیک تر از اونی هستم که توی خاطرات بزرگ تو جا بگیرم. اما تو انقدر بزرگی که همه دفتر خاطرات زندگیم رو با وجود نازنینت پر کردی.

عزیزم، دلم خیلی برات تنگ شده..... کاش می تونستم درد قلبم رو واسه اون نگاهت تفسیر کنم..... اما نه... درد من نگفتنی ست .... درد من نهفتنی ست........ و این بیت شاید معنای قشنگ تری به حرفای من بده

بدون تو،  شبی تنها و بی فانوس خواهم مرد              دعا کن بعد دیدار تو باشد وقت پایانم

آره  من.....

  بی خیال دیگه از دردام نگم بهتره .چون دردای خودت انقدر زیاده که وقتی واسه اونها پیدا نمیکنی. تو چشماتو به روی نگاه های من ببند، اما بدون، من تا ابد تو رو تماشا میکنم، تو به گریه های من بخند. اما بدون،  من همیشه برای تو می گریم.......... تو لحظه ای کوتاه به من فکر کن.......... اما بدون ، من تمام ساعت های زندگیمو روی اسم تو سرمایه گذاری کردم...... نمی خوام به یادم باشی چون یاد تو زیباتر از اونی هست که با اسم من آغشته بشه....... من فقط ازت میخوام اگه یه روز بارونی، زیر قطره های پاکش قدم زدی.... یا یه روز برفی، روی لطافت و سفیدی شون قدم گذاشتی، برای یه لحظه آرزو کنی که کاش من همراهت بودم و در کنارت قدم میزدم.

خدايا هميشه براش دعا ميكنم، تا دلي به وسعت دريا داشته باشه و بتونه راه سخت زندگي رو با كمك تو به آسوني طي كنه... خداجوووووووون هميشه مواظبش باش و تو اين شباي سرد زمستون وجودش رو با مهر خودت گرم نگهدار.